وای بر من گر تو آن گم کرده ام باشی! که بس دور است بین ما...

گم کرده ام در این هیاهوی شهر

آن نظربند سبز را

که در کودکی بسته بودی به بازوی من

                                        در اولین حمله ناگهانی تاتار عشق

                                        خمره دلم بر ایوان سنگ و سنگ شکست...

دستم به دست دوست ماند

پایم به پای راه رفت

دلم ... 

دلم اما در این میانه کجاست؟...

                                                  من چشم خورده ام

                                                   من تکه تکه از دست رفته ام

در روز روز زندگانی ام

مادر بزرگ دلم برای دعاهایت سخت تنگ میشود  گاهی چنان که به زبان و کلام نمی آید .

مادر بزرگ آنجا که هستی اکنون

آیا پاسخ سوالات بی جواب را میدانی؟

چرا هیچ کدام از دعاهایت اجابت نشد و هنوز هم دل من سودا زده ایست در بیابان پریشانی....

حرف در درونم می جوشد و برلبم آوای سکوت است ...

هیچ ردی از آنکه گمش کرده ام پیدا نیست ، هیچ راهی به سوی آبادی از این بیقوله تاریک از این گلخن بدبو ، از این ناکجای ناآباد ... پیدا نیست...

به هر راه که میروم سنگ است بر پایم

خداااااااااایا

من اینجا بس دلم تنگ است
و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

همره من

بیا ره توشه برداریم

                 قدم در راه بگذاریم

قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم
                                        ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟
بسان رَهنوردانی که در افسانه‌ها گویند
                                                  گرفته کولبارِ زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خیزران در مشت
                                                  گهی پر گوی و گه خاموش
در آن مهگون فضای خلوت افسانگیشان راه می پویند

                           ما هم راه خود را می کنیم آغاز

سه ره پیداست،
نوشته بر سر هر یک به سنگ اَندر           حدیثی کَش نمی‌خوانی بر آن دیگر

نخستین: راهِ نوش و راحت و شادی
به ننگ آغشته، اما رو به شهر و باغ و آبادی

دودیگر: راه نیمَش ننگ، نیمَش نام
اگر سر بر کنی غوغا، و گر دم در کشی آرام

سه دیگر: راه بی برگشت، بی فرجام

من اینجا بس دلم تنگ است
                                     و هر سازی که می بینم بد آهنگ است
بیا ره توشه برداریم
                                     قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است ؟
                                                تو دانی کاین سفر هرگز به سوی آسمانها نیست
سوی بهرام، این جاوید خون آشام
                                          سوی ناهید، این بد بیوه گرگ قحبه‌ی بی‌غم
که می‌زد جام شومش را به جام «حافظ» و «خیام»
و                                          می‌رقصید دست افشان و پاکوبان بسان دختر کولی
و کنون می‌زند با ساغرِ «مَک‌نیس» یا «نیما»
                                           و فردا نیز خواهد زد به جام هر که بعد از ما
سوی اینها و آنها نیست

به سوی پهندشت بی‌خداوندی‌ست
                                                 که با هر جنبش نبضم
هزاران اخترش پژمرده و پر پر به خاک افتند
                                                 بهِل کاین آسمان پاک
چرا گاهِ کسانی چون مسیح و دیگران باشد
                                            که زشتانی چو من هرگز ندانند و ندانستند کآن خوبان
پدرْشان کیست؟                      و یا سود و ثمرْشان چیست؟

بیا ره توشه برداریم
                                       قدم در راه بگذاریم
به سوی سرزمینهایی که دیدارش
                                       بسان شعله‌ی آتش
دواند در رگم خون نشیط زنده‌ی بیدار
                                       نه این خونی که دارم، پیر و سرد و تیره و بیمار
چو کرم نیمه جانی بی سر و بی دم
                                         که از دهلیز نقب آسای زهر اندود رگهایم
کشاند خویشتن را، همچو مستان دست بر دیوار
                                         به سوی قلب من، این غرفه‌ی با پرده های تار
و می پرسد، صدایش ناله ای بی نور
«کسی اینجاست؟
هَلا! من با شمایم ، های!... می پرسم کسی اینجاست؟
کسی اینجا پیام آورد؟
نگاهی، یا که لبخندی؟
فشار گرم دست دوست مانندی؟»

و می‌بیند صدایی نیست، نور آشنایی نیست، حتی از نگاه
                                                                           مرده‌ای هم رد پایی نیست
صدایی نیست الا پِت پِت رنجور شمعی در جوار مرگ
                                                      مَلول و با سحر نزدیک و دستش گرمِ کار مرگ

بیا بیا ره توشه برداریم

چند ماه پیش با یکی از آشناهای قدیمی راجع به یک دوست یا بهتر بگم یک عشق مشترک!!! یک درد مشترک حرف میزدم . می گفت نمیدونم ، مطمئن نیستم می تونم نبودنش را تحمل کنم ؟

این جمله در سرم زنگ میزد و تکرار میشد .

شب‌های هجر را گذراندیم و زنده‌ایم / ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود.

بهش گفتم زندگیم اونقدر زیر و بالا شده که... دیگه از هیچ چیز نمیترسم.

گفتم من از بزرگترین بحران زندگیم گذشتم و هنوز زنده ام نفس می کشم و زندگی میکنم برای شرف و آبرو و فرهنگ و خیلی چیزهای دیگه مبارزه میکنم و دغدغه ی مسائلی را دارم که شاید برای دیگران اصلا مهم نباشه.

از آتش خانمان سوز و ویرانگر عشق گذشته شعله های کوچکی باقی مانده که گاهی سرکشی می کنند اما بی ازارند .

چیزی که هست مرا به چنین سرنوشتی هیچ گمان نبود!!!!!!!!!!!!!

توی باورهای من ، رویاهای من ، بازی های من زندگی جور دیگری می گذشت . از حسرت و هجران بیزار بودم و هجران بلای ما شد.

خیلی سخته که بخوای حرفت دلت را انطور که هست به کسی که نمی خواد حقیقت را بشنوه بگی .

خیلی سخته که همه دار و ندارتو بذاری و بعد بهت بگن نارو زدی ، نامردی

خیلی سخته که دوست داشته باشی اما بگذاری و بگذری

خیلی سخته ...

خیلی سخته به خاطر دیگران پا روی دلت بذاری و متهم هم بشی

خیلی سخته کسی یا چیزی را بخوای که سهم تو نیست اما...

خدایا ! کی صدای منو میشنوی؟!

·         وقتی مردی شما را بخواهد، هیچ چیز نمی تواند جلوی او را بگیرد.

·         اگر شما را نخواهد، هیچ چیز نمی تواند نگهش دارد.

·         دست از بهانه گیری برای یک مرد و رفتار او بردارید.

·         هیچوقت خودتان را برای رابطه ای که ارزشش را ندارد تغییر ندهید.

·         رفتار آرامتر همیشه بهتر است.

·         قبل از اینکه بفهمید واقعاً چه چیز خوشحالتان می کند، با کسی ارتباط
برقرار نکنید.

·         اگر رابطه تان به این خاطر که مردتان آنطور که لیاقتش را دارید، با
شما رفتار نمی کند، به اتمام رسید، هیچوقت سعی نکنید که با هم دو دوست معمولی
باشید. یک دوست با دوست خود بدرفتاری نمی کند.

·         پاگیر نشوید. اگر فکر می کنید که شما را در حالت تعلیق نگه داشته
است، مطمئن باشید که حتماً اینکار را کرده است..

·         هیچوقت به خاطر اینکه فکر می کنید گذر زمان ممکن است اوضاع را بهتر
کند، در یک رابطه نمانید. ممکن است یکسال بعد به خاطر اینکار از خودتان عصبانی
شوید، چون اوضاع هیچ تغییری نکرده است.

·         تنها کسی که در رابطه می توانید کنترلش کنید، خودتان هستید.

·         برای رفتاری که با شما دارد، حد و مرز بگذارید.

·         اگر چیزی ناراحتتان می کند، حتماً با او درمیان بگذارید.

·         هیچوقت اجازه ندهید، طرفتان همه چیزتان را بداند. ممکن است بعدها بر
ضد شما از آن استفاده کند.

·         شما نمی توانید رفتار هیچ مردی را تغییر دهید. تغییر از درون ناشی می
شود.

·         هیچوقت نگذارید احساس کند او از شما مهمتر است...حتی اگر تحصیلات یا
شغل بهتری نسبت به شما داشته باشد. او را به یک بت تبدیل نکنید.

·         او یک مرد است، نه چیزی بیشتر، و نه کمتر.

·         اجازه ندهید مردی هویت و وجود شما را توصیف کند.

·         هیچوقت مرد کس دیگری را هم قرض نگیرید. اگر به کس دیگری خیانت کرد،
مطمئن باشید که به شما هم خیانت خواهد کرد.

·         مردها طوری با شما رفتار می کنند که خودتان اجازه می دهید رفتار
کنند.

·         همه مردها بد نیستند.

·         نباید فقط شما همیشه انعطاف از خودتان نشان دهید...هر مصالحه ای دو
جانبه است.

·         بین از دست رفتن یک رابطه و شروع یک رابطه جدید، به زمانی برای ترمیم
و التیام نیاز دارید....قبل از شروع کردن یک رابطه تازه، مسائل قبلیتان را باید
به کل فراموش کنید.

·         هیچوقت نباید دنبال کسی باشید که مکمل شما باشد. یک رابطه از دو فرد
کامل تشکیل می شود. دنبال کسی باشید که مشابهتان باشد نه مکملتان.

·         شروع رابطه و قرار ملاقات با اشخاص مختلف جهت یافتن بهترین فرد خوب
است.. نیازی نیست که با هر کس که دوست می شوید همان فرد موردنظر شما برای
ازدواج باشد.

·         کاری کنید که بعضی وقت ها دلش برایتان تنگ شود. وقتی مردی همیشه
بداند که کجا هستید و همیشه در دسترسش باشید، کم کم نادیده تان می گیرد.

·         هیچوقت به مردی که همه آن چیزهایی که از رابطه می خواهید را به شما
نمی دهد، به طور کامل متعهد نشوید.

این مطالب را برای بقیه خانم ها هم مطرح کنید.

بااینکار لبخند به لبان بعضی ها می آید، بعضی ها را درمورد انتخابشان به فکر
می افتند و خیلی های دیگر  هم آماده میشوند

می گویند یک دقیقه طول می کشد که یک فرد خاص را پیدا کنید، یک ساعت طول می کشد
که او را تحسین کنید، یک روز تا دوستش بدارید و یک عمر تا فراموشش کنید.

 خیلی تلخه که این یک عمر فراموش کردن دامن گیرتون بشه . از من بپرسید تجربه اش را دارم .

آرزو میکنم چند سال زودتر این چیزها را میدونستم ...



 

نامهربانم!
سخت مرا در بر گرفته ایی، همچون هوا
نه کسی تو را می بیند
نه کسی صدایت را می شنود
فقط منم که حس می کنم عطر یادت را در تک تک یاخته های آکنده و دلتنگم...

باز هم دلتنگم مثل همیشه ، همیشه نبودن های تو...
تنها حرفی که می توانم بگویم این است که

قضاوت میان دل دلتنگ من و این آمدن و این رفتنت تنها با خدا ست

دیگر حتی نمی توانم از خدا بخواهم یکبار دیگر ببینمت وقتی می دانم دیگری در سر گرو مهر تو دارد

چه می توانم بگویم ؟ چه می توانم بخواهم ؟

راست است سهم من انگار از همه دنیا تنها حسرت شد ...

مهر تو ،‌ عشق تو آتشی شد که تا ابد بر دلم بماند
اینکه وانمود کنم که نیست و نمیبینمش بیهوده است ...
آتشی ست که زیر خاکستر تا ابد می ماند ...

افسوس

هر کس به دیگری زیانی برساند و یا ضربه ای به کسی بزند، بیشترین زیان را خود از آن خواهد دید،
چرا که هرکس در دادگاه عدل الهی در برابر اعمال ناروای خودش مسؤول است
به هر کاری که دست زدید، نیاز به خداوند و خدمت به مردم را در نظر داشته باشید،
زیرا این شیوه ی زندگی معجزه آفرینان است.

درستکارترین مردم جهان بیشترین احترام را بسوی خود جلب شده می بینند،
حتی اگر آماج بیشترین بدرفتاریها و بی حرمتیها قرار گیرند

تنها راه تغییر عادتها، تکرار رفتارهای تازه است برای آغاز هر تحول در خود،
ابتدا منبع تولید ترس و نفرت را در وجود خود شناسایی و ریشه کن کنید

از مهم ترین کارهایی که به عنوان یک آدم بزرگ می توانید انجام دهید،
اینست که گهگاه به شادمانی دوران کودکی برگردید
اگر مختارید که بین حق به جانب بودن و مهربانی یکی را انتخاب کنید،
مهربانی را انتخاب کنید.

انتخاب با توست، میتوانی بگوئی: صبح به خیر خدا جان،
یا بگوئی : خدا به خیر کنه، صبح شده.

 به دل خود مراجعه کنید و نسبت به تمام کسانی که در گذشته از دست آنها ناراحت شده اید احساس محبت نمایید
هر جا ناراحت شدید اقدام به بخشش و عفو نمایید. عفو و گذشت پایه بیداری معنوی است.

 آنان که به قضاوت زندگی دیگران می نشینند، از این حقیقت غافلند که با صرف نیروی خود در این زمینه،
خویشتن را از آرامش و صفای باطن محروم می کنند.

 اگر شخصیت خود را با فعالیت‌های شغلی خویش می‌سنجید،
پس وقتی کار نمی‌کنید فاقد شخصیت هستید.

 دروغ انفجاری مهلک است در اعتماد به نفس تو و آینده ای که برای خود خواهی ساخت.

 الهی توفیقم ده که بیش از طلب همدردی، همدردی کنم.
بیش از آنکه مرا بفهمند، دیگران را درک کنم.
پیش از آنکه دوستم بدارند، دوست بدارم.
زیرا در عطا کردن است که می ستانیم
و در بخشیدن است که بخشیده می شویم، و در مردن است که حیات ابدی می یابیم.

  
عشقم نثار کسی است که با دستپاچگی در جاده‌ها از من سبقت می‌گیرد.
به کسی که در گوشهٔ خیابان به حالت احتیاج افتاده ‌است، کمی پول بیشتری می‌دهم.
بین جر و بحثهای مردم در یک سوپر مارکت می‌روم و سعی می‌کنم به آن محیط عشق ببرم.
در غالب هزاران راه، هر روز، عبادت معنویم بخشش عشق است
و نه اینکه یک مسیحی، کلیمی، بودایی یا مسلمان باشم،
بلکه با اعمالم سعی می‌کنم شبیه به مسیح، شبیه به بودا، شبیه به موسی، و یا شبیه به محمد باشم

اینقدر دلم میخواد داد بزنم . اونقدر بلند داد بزنم که همه کائنات صدای فریادم را بشنوند . شاید به گوش خدا هم برسه ...

این بغضی که چند وقته توی گلوم گیر کرده و باز نمیشه و تویی که قسمم میدی گریه نکنم ... داره دیوونه ام میکنه . توی وجود خود ضجه میزنم . زار میزنم خدایا منو از این باتلاق نجات بده ، اما نمیده . بیشتر فرو میرم .

روزی هزاااااااار بار آرزوی مرگ میکنم اما مرگ هم فقط سراغ آدمهای خوشبخت میره.

گاهی اوقات با خودم فکر میکنم بزنم زیر همه چیزو برم دنبال ایده آلهای خودم اما میترسم و از این جبونی خودم پیش وجدانم شرمنده میشم .

دیروز میخواستم بهت بگم میخواستم به بهونه پرسش های ساده یه چیزهایی را بهت بگم . بهت بگم تا حالا شده یه چیزی برات خیلی عزیز باشه و بعد کم کم اونقدر رنگ ببازه که دیگه دوستش نداشته باشی ؟ یا برعکس  چیزی را که ازش به شدت متنفر بودی دوست داشته باشی ؟ حال منم الان همینطوره .

وقتی ساده و روشن به خودمم نگاه میکنم میبینم دیگه به آخرای رابطمون رسیدیم . میبینم امروز و فرداست که یهو همه چیز آوار بشه روی سرمون . میترسم . برای تو نگرانم . میترسم . وقتی به خاطره ی روزهای اولمون فکر میکنم میبینم که همون موقع ها هم دنبال راهی برای پایان رابطه بودم .

میدونم که باز میگی ازت سوءاستفاده کردم ، اما جالب اینجاست که دیگران معتقدند تو از من سوءاستفاده کردی . اما خودم میگم هیچکس از هیچکسی سوءاستفاده نکرد ما باهم یک رابطه بسیار خوب و به یاد موندنی داشتیم . یه رابطه کامل ! من بهترین لحظه ها و بدترین لحظه های زندگیم را با تو داشتم ماهی .

چیزی که هست شاید ، شاید ، شاید توی این مدت من بیشتر از تو رشد کردم . این نه از زرنگی من بود نه از سادگی تو ! من قابلیت بیشتری برای رشد داشتم و از موقعیت ها استفاده کردم . پشتم به تو گرم بود و سریع پیشرفتم .

اما تو نخواستی ! بارها سعی کردم به زور وارد راهی بشی اما نرفتی . هزار تا چک و چونه زدم تا قدم از قدم برداری . هرچند وقتی که راه بیفتی سریع و محکم میری و چون ذاتا دوستداشتنی هستی کارت هم زود قبول میشه ...

بگذریم دیشب یکی گفت یه ختمی بردار یه نذری بکن شاید این کلاف درهم پیچیده زندگی درست بشه یهو دلم شکست گفتم مگه خدا صدای گناهکار ها را هم میشنوه ؟؟؟؟

نشسته ام باز کنار تو اومدی سراغم
نگاه تو روشن شبای بی چراغم

صدای من وقتی قصه داره
که رنگ چشم تو غصه داره

شب من و تو باز دوباره انتظاره
نگاه تو رنگ بوسه داره

لبای من گرم و بیقراره
سکوت شب یه آسمون و یک ستاره

بارون گل شد خواب ستاره
به انتظار بغض ابر پاره پاره

تا قلب آسمون می بارم با تو تنها
فصل من و تو باز رسیده روی ابرها

کنار تو آروم میام پا میزارم
چراغی تو دستت شبا جا میزارم

که روشن بمونه آسمون بی ستاره
به شوق تو عهدی با چشمات می بندم

دوباره به این عشق به این دل می خندم
قصه ی عشق بازی چرخ روزگاره

نمیدونم چرا و چطور ... اما عادت چندین ساله نوشتن با اومدن تو یواش یواش از سرم رفت .

خیلی چیزهای دیگه هم عوض شد . تازگیها متوجه شدم که مدتی حال و حوصله کتاب خوندن هم ندارم . اونم من که توی مسافرت هم همیشه دو تا کتاب زیر بغلم بود . میدونی گاهی اوقات آدم نمی خواد توی آینه نگاه کنه . بخصوص اگر واقف این موضوع باشه که :

آیینه چون نقش تو بنمود راست    خود شکن آیینه شکستن خطا ست .....

وقتی بدونی اگر توی آینه نگاه کنی حقیقتی را میبینی که با مذاقت سازگار نیست . ترجیح میدی روی آینه پارچه ای بیندازی و راحتتر خودت را گول بزنی که نه ... اینجوریام نیست . این حالا ماجرای من و تو ست . تورا نمی دونم ولی من نمیخوام به آینه نگاه کنم و ببینم چقدر دور شدیم.

رابطه ما به هر دلیلی که شروع شد ، وقتی توی تنهایی خودم بهش نگاه میکنم و فکر می کنم میبینم به هر دلیلی که ادامه پیدا کنه اشتباهه . (نه به خاطر مادر من ، نه به خاطر مادر تو ،‌ فقط و فقط به خاطر تفاوت های عمیقی که با هم داریم و مهر فقط روش پرده می کشه ) اما وقتی کنارتم وقتی به جشمات نگاه می کنم نمیتونم به جدایی فکر کنم . انگار که مسخ میشم . یه روز یکنفر بهم گفت تو منو استثمار محبت کردی .

حالا هر وقت که تو بهم میگی خیلی مهربونم وقتی میگی بزرگترین صفت من صفای درونمه که هر کسی نمیتونه بفهمه و خوشحالی که این موضوع از چشم آدمای ظاهر بین پنهان می مونه ،  چون رقیبات کمترن و ... من همیشه یاد حرف اون دوستم میفتم که در استثمار محبت خودمم!!!

تو راست میگی بزرگترین جذابیت من توی وجودم و هر کسی نمیتونه پیداش کنه . خیلی وقتا به کسانی فکر میکنم فرصت درک درونم را پیدا نکردند و بعدش یاد کسی میفتم که چقدر ساده و بی آلایش توی همون برخوردهای اول تا آخر وجودم را دید و هزاران بار بهم گفت که تو خیلی ارزشمندی افسوس که دیگه دیره.... و من همیشه از خدا پرسیدم چرا اون را با من آشنا کرد

هنوزم چشمای تو مثل شبهای پر ستاره ست
هنوزم دیدن تو برام مثل عمر دوباره ست

هنوزم وقتی میخندی ، دلم از شادی میلرزه
هنوزم با تو نشستن به همه دنیا می ارزه

ولی افسوس ترا داشتن دیگه دیره دیگه دیره
ولی افسوس با نخواستن دلم آروم نمیگیره نمیگیره

....

همیشه نگران وقتی ام که تو بخوای این رنج نامه ها را در نبود من بخونی . همیشه از خدا می خوام که بمیرم و بدونم که راحتتر تحمل می کنی ماهی

از دیروز عصر که دلشوره داشتم تا حالا که نزدیک ظهره احساس عجیبی دارم . انگار یه تغییری توی وجودم اتفاق افتاده... یه چیزی عوض شده . هنوز نمیدونم چی ...

دیروز عصر اول نگران نیروی انتظامی و بسیج فضول و ... بودم بعد که بقیه اومدند نگران حرف و حدیثهایی که به خاطر همراهی ما باز هم به گوش خواهد رسید... اما هیچکدام از اینها نبود که به سینه ام از درون پنجه می کشید و زخم میزد

وقتی نیمه شب دوتایی مسافر خیابانها بودیم تا مرا به خانه برسانی ، فکر می کردم نگران دیده شدنم اما آنهم نبود.

مامان خیلی غر نزد فقط آخر شب بازهم پای خواستگاری را کشید وسط و یه جر و بحث راه انداخت و کمدی ترین بخش دیشب این بود . که عموزاده عزیزم بعد از 10 روز خدمت مقدس سربازی برگشته خونه و فکر میکنه توی همین 10 روز علامه دهر شده ...

دیشب نشسته بود به نصحیت کردن من !!! خدایا چه خبره ؟ همه برای خودشون اوستا شدن . خیلی کج میروند این قافله

اما همه اینها هم نبود . نمیدونم چه ام هست؟ یه چیزی عوض شده ... فقط همین را میدانم .

صبح که برات پیام دادم خنده دارترین و غیره منتظره ترین جواب را دادی ...

دلم برای نوشتن تنگ شده . خیلی خیلی دلتنگ همه چیزم

زمان خیلی زود میگذرد و در مسیر عبورش همه چیز را به طرز عجیبی تغییر میدهد باورم نمی شود 3 سال از قول و قرارمان گذشته . سه سال پیش چه چشم اندازی را ترسیم کردیم و الان کجاییم؟

چقدر از خودمون دور شدیم . از دوستانمون از دلبستگیها و ایده آلهامون !

شاید همه این تلون عواطف تاثیر ساز و آواز دیشب سعید باشه وقتی زخمه به ساز میزد وقتی به دستهاش نگاه میکردم . به چشمهاش که بسته بود و توی این همه هیاهو چنان عمیق در خودش فرو رفته بود که گویی هیچ از دنیای بیرون خبر ندارد . با خودم فکر میکردم ایکاش میشد دید پشت دریچه چشماش چیه که اینطور ژرف مبهوت دنیای درون خودش شده و مینوازه...

دلم دلتنگ.....

ببین تمام من شدی اوج صدای من شدی

بت منی شکستم وقتی خدای من شدی

ببین به یک نگاه تو تمام من خراب شد

چه کردی با سراب من که قطره قطره آب شد

به ماه بوسه میزنم به کوه تکیه میکنم

به من نگاه کن ببین

                              به عشق تو چه می کنم

مرا به دست من بکش
به نام من گناه کن
اگر من اشتباهتم

                          همیشه اشتباه کن

نگو به من گناه تو به پای من حساب نیست
که از تو آروزی من بجز همین عذاب نیست

هنوز می پرستمت
                          هنوز ماه من تویی
                                                   هنوز مؤمنم ! ببین تنها گناه من تویی

بگذر از کوی ما    
                کن نظر سوی ما  
                                   به هر طرف ببین چو رو کنم

در پی من روان  
                 گشته پیر و جوان     
                                    از این جنون چه گفتگو کنم

به گـــریه ندامتــم         
                    ز انتظــــار بی پایـه ای
چو می کند ملامتم      
                     ز جفای تو همسایه ای

چه گفتگو برای او کنم       
                                       بر این بلا چگونه خو کنم

ای فرزانگان، بر دیوانگان،این ملامت چرا کنید

                                             کم تماشای ما کنید

از من بگذرید، راه خود روید، عاشقان را رها کنید

                                             کم تماشای ما کنید

مگر به شهر شما   

                 قسم شما را به خدا

جنون عاشقی تماشا دارد    

                              بسوزد آنکه هست و حاشا دارد

من عاشقم و گنه کار    

                    آیا همه شما بی گناهید

من گمرهم و بی قرار

                  آیا همه شما سر به راهید

                                       آیا همه شما بی گناهید

   باید فراموشت کنم

چندیست تمرین میکنم !!

من میتوانم

میشود

ارام تلقین میکنم .

       حالم ؟!!! نه اصلا خوش نیست ..

تا بعد بهتر میشود ...

فکری برای این دل تنهای غمگین میکنم.

         من میپذیرم رفته ای ...

و بر نمیگردی ...

 همین !

خود را برای درک این صد بار تحسین میکنم .

 کم کم ز یادم میروی این روزگار و رسم اوست

 این جمله را با تلخی اش صد بار تضمین میکنم

خدایا ! چه گناه کرده ام ؟ برای چه مرا از پای در می آوری ؟

کوشیدم تا این روح را که به من داده ای پاک نگه دارم و این آتش را که در من نهاده ای از خاموشی برهانم ....

   کردگارا ! این تویی که در ویرانی آنچه آفریده ای می کوشی ، تو این آتش را خاموش کرده ای ، تو این روح را آلوده ساخته ای ، تو مرا از هر آنچه زنده ام می داشت تهی دست کرده ای . در جهان تنها دو گنج داشتم : دوست من و روح من !

   اینک هیچ ندارم ، همه را تو از من گرفتی . در بیابان جهان تنها یک تن از آن من بود ، او را از من ربودی . قلب های ما یکی بود ، تو آنرا از هم دریدی ، شیرینی وصال را از آنرو به ما چشاندی که وحشت از دست دادن یکدیگر را بهتر به ما بشناسانی .

گرداگرد من ، در درون من ، خلاء کاویدی . در هم شکسته و بیمار بودم . بی اراده ، بی سلاح ، همچون کودکی که در دل شب می گرید و تو همین ساعت را برگزیدی تا ضربت خود را بر من فرود آری !...

   مانند خائنان با گام های بی صدا از پشت آمدی و خنجر به من زدی ؛ عشق سودایی این سگ درنده ات را به سوی من جهاندی ؛ نیرویم از دست رفته بود و تو می دانستی که نمی توانم زور ورزی کنم ، و او مرا به زمین افکند ؛ همه چیزم را آلوده ساخت ، همه چیزم را ویران کرد ...

از خود بیزارم

کاش می توانستم درد خود را ، شرمساری خود را ، فریاد بکشم !

   یا در سیلاب نیرویی که می آفریند آن همه را فراموش کنم ! خدایا ! نجاتم ده ، این تن و این جان را درهم شکن ، از روی زمینم برگیر ، نگذار مدام درون گودال دست و پا بزنم ! بخشش کن ! مرا بکش !

Qisiera ser el sepulcro

Donde a' ti te han de enhterrar

Para tenerte en misbrazos

Por toda la ei ernidad

و اینک برخیز

 بر نفس تنگ خود چیره شو

با روحی که در هر نبرد پیروز می شود

اگر از بار سنگین خود از پا در نیامده باشد ...

                  آنگاه برخاستم و وانمود کردم

                 که نفسی دارم بلند تر از آنچه در خود احساس می کردم

                و گفتم : «برو ! که من نیرومند و بی باکم...»

کمدی الهی : دوزخ سرود 24