وای بر من گر تو آن گم کرده ام باشی! که بس دور است بین ما...

تا حالا به اتاقت فکر کردی ؟ به سقفش ، به دیوار هاش ، به پنجره اش ( اگه داشته باشه )  تا حالا شده فکر کنی سقثف اتاقت داره میاد پایین ؟ تا حالا شده فکر کنی اتاقت مثل قبره ؟؟!!! اتاق من همیشه مقبره من ِ ! مقبره افکار و احساساتم . هر وقت توی مقبره ام باشم ، درهاش را می بندم . چون نمی خوام چیزی از بیرون بیاد و تأثیری روی دنیام بذاره . پنجره هاش هم اغلب بسته است مگر وقت بارون که سرم را هم از پنجره می برم بیرون ، چون نمی خوام چیزی از من هم به بیرون از مقبره ام تراوش کنه . وقتی توی مقبره ام تنها می شم ، موسیقی را که دوست دارم میذارم و به در و دیوارهاش نگاه می کنم ، به عکس های روی دیوار ، به کمد و تخت و میز و کتابخانه و آیینه و صندلی و ... بعد خنده ام می گیره . از خودم از اونها  از آدمها از دنیا .............آدمها مقبره هاشون را طوری می چینن که خوشایند باشه ! اما خوشایند کی ؟  در جواب این سؤال اغلب بی درنگ می گن خودم ! خوشایند خودم ! اما چند نفرشون راست میگن فقط خدا می دونه ! بعضی ها از شلوغی و ریخت و پاش خوششون میاد اصولا توی چنین محیطی بیشتر احساس آرامش می کنن شاید به خاطر دل و ذهن شلوغ خودشون که اطرافشون را هم اینطور می خوان ، یه عده دیگه نظم و ترتیب و برنامه ریزی را دوست دارن توی مقبره این دسته هر چیزی سر جای خودشه و اگر می خواهید لج شون را در بیارید کافیه که رو تختی را نا مرتب کنید یا برس را از جلوی آیینه بردارید و بذارید روی میز مثلا ً " طوفانی به پا میشه ها !!!  امتحانش مجانی " (البته مراقب عواقبش هم باشید .)  . اما به هر حال با هر چقدر راست و دروغ آدمها مقبره هاشون را شبیه ذهنشون چیدمان می کنن . عکس هنرپیشه ها ، خواننده ها ، نویسنده ها ، دیپلمات ها ، آثار باستانی ، مکانهای دیدنی یا مناظر زیبا یاعکس یادگاری خودشون به اضافه کشکول و تبرزین و خنجر و کلاه و ماسک و انواع ساعت و زلم زینبو دیگه.... همیشه سادگی دیوارها را پیرایه می بنده . دیوار اتاق بعضی ها عین گالری می مونه از بالا تا پایین پر از عکس و چیزهای دیگه . طوری که خود دیوار دیگه پیدا نیست . برای نشوندن اینهمه نقش ، روی تن دیوار دیگه هیچ جای سالمی نمی مونه . دلم برای دیوارهای مقبره شون می سوزه . هم مقبره دارن اما بیشتر این مقبره ها مال خودشون نیست . مقبره هاشون موقتی  ِ و دیر یا زود باید برن دنبال مقبره تازه ای بگردن . اسم این آدمها را گذاشتم " آدمهای گور به گور "