وای بر من گر تو آن گم کرده ام باشی! که بس دور است بین ما...

نامهربانم!
سخت مرا در بر گرفته ایی، همچون هوا
نه کسی تو را می بیند
نه کسی صدایت را می شنود
فقط منم که حس می کنم عطر یادت را در تک تک یاخته های آکنده و دلتنگم...

باز هم دلتنگم مثل همیشه ، همیشه نبودن های تو...
تنها حرفی که می توانم بگویم این است که

قضاوت میان دل دلتنگ من و این آمدن و این رفتنت تنها با خدا ست

دیگر حتی نمی توانم از خدا بخواهم یکبار دیگر ببینمت وقتی می دانم دیگری در سر گرو مهر تو دارد

چه می توانم بگویم ؟ چه می توانم بخواهم ؟

راست است سهم من انگار از همه دنیا تنها حسرت شد ...

مهر تو ،‌ عشق تو آتشی شد که تا ابد بر دلم بماند
اینکه وانمود کنم که نیست و نمیبینمش بیهوده است ...
آتشی ست که زیر خاکستر تا ابد می ماند ...

افسوس